คิดอยู่นานพอสมควรว่าจะตั้งชื่อเรื่องนี้ว่าอย่างไรดี เนื่องจากวันที่ 26 และ 27 ธันวาคมปีนี้จะเป็นวันแต่งงานของพี่จี๊ดพี่สาวอันเป็นที่รัก จะตั้งชื่อเรื่องว่าวันสำคัญของพี่จี๊ด วันดีๆของพี่จี๊ด หรือวันแห่งความสุขของพี่จี๊ด คิดเท่าไหร่ก็ไม่ลงตัวซักที เพราะคิดว่าไม่ใช่เฉพาะวันแต่งงานของพี่ที่จะเป็นวันสำคัญ วันดีๆ หรือวันแห่งความสุขของพี่จี๊ด แต่ที่เลือกใช้ว่า “วันของพี่จี๊ด” เพราะเชื่อว่าวันทุกวันจะเป็นวันของพี่เสมอ อีกนัยหนึ่งก็คือเมื่อความรักเป็นสิ่งสวยงามแล้วล่ะก็วันทุกวันของพี่ย่อมเป็นวันที่ดีเสมอ

วันที่        26 และ 27 ธันวานี้ จะเป็นวันที่คนที่รักกันทั้งสองคน ตกลงจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ร่วมแบ่งปัน ร่วมทุกข์และร่วมสุขไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร คนสองคนนี้จะไม่มีทางปล่อยมือจากกันไป

เราไม่สามารถจะให้ศีลให้พรพี่ได้นะ เพราะเราเองก็ยังไม่เคยแต่งงาน แต่เราเชื่อในความรักและเราศรัทธาในเรื่องราวความรักของพี่ การที่คนสองคนซึ่งอยู่กันคนละทวีป พูดกันคนละภาษา ได้มาพบพาน ได้มาแลกเปลี่ยนเสียงหัวเราะและน้ำตา ได้รู้จักการอดทนและรอคอยซึ่งกันและกัน สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เราไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมคนทั้งสองถึงมีวันนี้ได้ เพราะในระยะห่างของเส้นทางและเวลามันไม่ได้ทำให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเปลี่ยนไปเลย ในทางตรงกันข้ามมันกลับแนบแน่นและมั่นคงขึ้นด้วยซ้ำไป

พี่จี๊ด......

พวกเราไม่สามารถไปร่วมยินดีที่ไทยกับพี่ได้ แต่ขอให้รู้ไว้เถอะว่าเราปลาบปลื้มยินดีเหลือเกิน และขอให้วันทุกวันนับจากนี้เป็นวันของพี่ทั้งสอง และขอบคุณจริงๆที่ทำให้เราได้รู้ว่าความรักที่ไม่หวือหวา และการก้าวย่างอย่างช้าๆแต่มั่นคงนั้นมันงดงามเพียงใด นี่ใช่มั้ยพี่....ความสวยงามของใจที่รู้จักอดทนและรอคอย ที่แท้มันดีอย่างนี้นี่เอง และมันคุ้มค่าแบบนี้นี่เองสินะ

จำได้ว่าเมื่อตอนที่พี่อยู่ที่ฝรั่งเศส แฟนของพี่เค้าบอกรักพี่ทางโทรศัพท์  แต่ตอนนี้ก็บอกกันต่อหน้าได้แล้วเนอะพี่ ไม่ต้องพึ่งพาเทคโนโลยีใดๆแล้ว ก็อย่างว่าแหละ คำ “รัก” ถึงบอกซ้ำบอกซากก็ยังไพเราะอยู่อย่างนั้น แน่นหนักอยู่อย่างนี้

จบแล้วพี่ จดหมายของพวกเรา งั้นขอยืมเนื้อเพลงท่อนหนึ่งมาลงท้าย journal ฉบับพิเศษเพื่อพี่สาวอันเป็นที่รักก็แล้วกัน

“ขอให้ความรักที่เกิดขึ้นมานั้นอยู่ตลอดกาล....

                     ขอให้ความรักที่เกิดขึ้นมานั้นเป็นรักนิรันดร์............”